INTRO: Wat is goede of slechte kunst?

 
Mijn allereerste lievelingsdier was een auto. Wanneer ik aan mijn moeders hand door de straat liep, kon ik alle automerken opnoemen. Suzuki! Honda! Peugeot! Om redenen die ik me niet meer kan herinneren, was de Opel Kadett mijn lievelings. Er lag zelfs een knuffelauto in mijn bed. Later ging mijn obsessie over in treinen, en pas in de kleuterklas kwam ik erachter dat ik als lievelingsdier beter iets pluizigs kon kiezen. 
 
Voor kinderen kan alles vanzelfsprekend zijn. Ik bekeek mijn My First Sony-cassetterecorder met precies dezelfde verwondering als een vergeet-me-nietje in de achtertuin. Later leerde ik een onderscheid te maken tussen de natuur en technologie. Natuur is puur en goed. Technologie is handig, maar er hangt een zweem van dreiging omheen. We moeten er niet te afhankelijk van worden. Alsof we dat niet allang zijn. Soms is grijpen naar mijn iPhone het eerste wat ik doe zodra ik wakker word. Ik voel me dan altijd een beetje vies, hoewel ik niet precies weet waarom. 
 
Tijdens mijn studie kunstgeschiedenis kwam technologie niet vaak ter sprake. Heel soms ging het over ‘nieuwe media’: daarmee werd dan gedoeld op kunstwerken met een stekker: beeld- en geluidsopnamen, een enkele diaprojector. Maar dat een website ook een kunstwerk kon zijn, kwam bij niemand op. Internet en machines hoorden niet in het domein van de beeldende kunst. Tinguely’s vrolijk rammelende en ratelende Gismo mag alleen als doodstille sculptuur in de zalen van het Stedelijk staan. Wanneer kunstenaars met wetenschappers samenwerken, heet dat al snel artistic research, in plaats van gewoon art. 
 
En dat is de grootste dooddoener in discussies over kunst: de stelling dat iets ‘geen kunst’ is. Ik wil weten waarom iets goede of slechte kunst is, maar überhaupt kunst? Dat is allang geen interessante vraag meer. Ik wil alles als kunst kunnen beschouwen. Als een auto een lievelingsdier kan zijn, waarom niet?
 
Door Marian Cousijn