INTRO: Crossing the line

Mijn films zijn tot op heden ingrepen in de realiteit. In Mijn inbreker en ik achtervolgde ik mijn inbreker een jaar lang met de camera en riep hem uit tot mijn nieuwe hoofdpersoon. Voor mijn laatste film, Bodkin Ras, plaatste ik een fictief personage in een bestaand stadje aan de noordkust van Schotland, waar alle personages echt zijn en zich zelf spelen. 

 

Ik houd ervan om mijn makerschap uit de dagen door elementen toe te voegen waar ik geen, of weinig controle over heb. Zo ontstaat er een relatie tussen auteurschap en toeval, controle en onomkeerbaarheid. 

Met mijn werk probeer ik mijn ervaring als mens te articuleren, steeds nauwkeuriger en persoonlijker. De urgentie om mij uit te drukken komt voort uit een gevoel van een menselijk tekortkomen; het wel willen, maar niet in staat zijn om meer te doen. 

 

Recent ben ik gaan twijfelen of er misschien toch nog “meer” is. Een menselijke missie: verder evolueren, in betere wezens met een grotere zelfkennis, Artifical Intelligences die zich niet hoeven te schuilen achter de glorificatie van menselijke inefficiëntie en onmacht. 

 

Heeft een AI die geen discrepantie kent tussen zijn innerlijke beleving en uiterlijke aanwezigheid de behoefte om romans te schrijven? En zo niet, doet dat er toe? Voor ons en onze tijdgenoten wel. Wij zijn de overdrachtsgeneratie. We willen graag de juiste kapsels en kostuums geven aan de AI’s die ons de dodelijke injectie zullen toedienen. Het zal hemels zijn.

 

Door Kaweh Modiri

 

 

Terug naar Enter the Writers