#9 Welke dinosaurus ben jij?

Het is bekend: kinderen gaan even goed om met apps, augmented reality en games als met Lego. Ik ben bij Siebe, Jonas en Lou op bezoek, ik kan hun leeftijden bij elkaar opgeteld tellen op mijn vingers. Siebe scant met de iPad van zijn moeder stickers in een boek en roept daarmee bovenop de salontafel augmented reality-dinosaurussen op. Dat dinosaurussen zijn uitgestorven wil niet zeggen dat ze niet meer doorevolueren. 

Augmented reality (AR) is mainstream. Ik kan me niet ontdoen van de gewaarwording dat Siebes bedrevenheid met swipen en tappen vooral oefening is voor het werk dat hij later zal doen. Verderop ligt de Lego. Felgekleurde lego-auto's staan in een file door de woonkamer. Kindertekeningen hangen aan de muur: alledrie de jongens hebben hun eigen stijl. Eigenlijk staat AR nog maar in de kinderschoenen, want Siebe moet het doen met de dinosaurussen die anderen voor hem hebben getekend, terwijl hij met Lego zijn eigen monsters kan maken. Om nog maar te zwijgen van wat de jongens op papier allemaal niet kunnen verbeelden. 

Hoe is het om een kind te zijn? Zijn er apps waarmee je kunt ervaren hoe het was als kind? In ieder geval niet de dino-app – hoe cool die ook is – van de Albert Heijn met bioloog Freek. De film The Tree of Life van Terrence Malick begint toevallig ook met computergeanimeerde dinosaurussen. Daarna volgt een uur film met een Amerikaans gezin met als vader Brad Pitt. Malick filmt dit gezin zo goed, dat ik in de bioscoop opeens weer ervaarde hoe het was om kind te zijn, hoe overweldigend dat was, hoeveel meer indrukken er waren dan ik als kind kon verwerken en hoe blij ik ben om volwassen te zijn.

Ik herinnerde me dat ik als kind eigenlijk maar één ding wilde: onzichtbaar zijn. Ik kon dat heel goed. Onzichtbaar zijn. Ik had daar geen apps voor nodig, geen games en zelfs geen Lego. Laat me maar alleen. In wat er is in mijn omgeving ging ik op. Het is pas als je ouder wordt, dat je de vaardigheid verliest om onzichtbaar te zijn. 

Er is vast een app die je – net als Malicks film – laat voelen hoe het was om kind te zijn. Misschien is die app of game te zien op het Cinekid festival, of te downloaden in het AppLab. Misschien heeft Maurice Sendak, schrijver en tekenaar van het boek Max en de Maximonsters, toen hij nog leefde zich zo'n app voorgesteld. Ik wil met de maker van zo'n app spreken, want ik wil hem of haar vragen hoe hij of zij dat flikte, met wat voor gereedschap.

Mail me als je die app of die maker kent. Dat moet iemand zijn die nog steeds onzichtbaar kan worden.

Door Dirk Vis


Terug naar Enter the Writers