#7 Revelatie in flarden

Toch toont het vreemde generieke script van de experimentele korte film Sunspring ook iets anders aan. Zoals in een recensie in The Guardian wordt opgemerkt: “...but if you were half watching while doing something else you would definitely get the feeling that something just happened.” Omdat de film tot stand is gekomen uit een Hollywood-filmtaal die we goed kennen kunnen we, wanneer we er niet met onze volle aandacht bij zijn, denken dat er toch wat gebeurt.
 
De meeslepende muziek en de acteurs die het ernstig opvoeren geven het een element van suspense, en de indruk van een mogelijke abstracte betekenis. Het drama bevindt zich aan de zijde van de toeschouwer die er, net als de acteur samenhang in probeert aan te brengen. Ons verwachtingspatroon binnen deze taal is zo ingevuld en herkenbaar dat we zelfs de meest onsamenhangende flarden als een revelatie kunnen beschouwen als we Anchorniet goed opletten.
 
Indien kritisch gebruikt kan door de computer gegenereerd drama ons kennelijk bewust maken van ons eigen kijkgedrag. Hoe zorgvuldig kijken we en in hoeverre gaat het om eenvoudige stimulansen; onze hersenen die worden bediend en een bepaalde emotionele reactie teweegbrengen?
 
Maar in een tijd waarin het einde van de menselijke dominantie binnende evolutie in zicht is, en er nog maar zo weinig zaken zijn waarin wij ook voor de vooruitziende tijd in uitblinken, is drama nu juist iets waarin weAnchor excelleren! Laat het alstublieft niet vergaan in willekeur, geef het niet uit handen aan algoritme, gebruik het tot op uw laatste adem.
 
Door Kaweh Modir