#7 From Beyond

Games, apps en interfaces in sciencefictionfilms hoeven het niet echt te doen, ze moeten er slechts geloofwaardig uitzien. De visueel verbluffende interfaces in films als Minority Report (2002) zijn eerder een metafoor voor hoe we nu al met onze smartphones en tablets de ruimte en de tijd samenvouwen en uitrekken dan dat het praktische voorstellen zijn voor hoe we daadwerkelijk kunnen gaan werken. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De transparante interfaces uit de trilogie The Matrix (1999-2003) blijken in onderzoeken uit de praktijk niet goed als desktop te werken, doordat je als gebruiker onherroepelijk wordt afgeleid door wat er op de achtergrond gebeurt, maar in de film doen ze het fantastisch, want de kijker ziet zowel het gezicht van de acteur als wat er op het scherm gebeurt. Dit soort schermen zien we nu al wel als heads-up-displays op bijvoorbeeld de voorruit van sommige nieuwe automodellen. De transparante bureaubladen uit de films vormen een metafoor voor de laag informatie die over steeds meer apparaten en objecten is komen te liggen. 

Ook de games uit sciencefiction werken eerder metaforisch dan als een speelbaar spel uit de toekomst: in de Tron films heeft de titelgame de extra feature dat je er als speler “in” kunt verdwijnen om in een parallelle werkelijkheid terecht te komen. Alle games lijken je even uit je normale bestaan te halen, maar de indie games en artistieke apps die ik voor deze blogserie heb onderzocht doen nog meer: ze je laten je vooral ook een andere wereld in de echte wereld zien. 

Een van mijn favoriete sf-apps is het elektronische apparaat dat Crawford Tillinghast in het verhaal From Beyond (1920) van H.P. Lovecraft heeft ontwikkeld. Dit apparaat stuurt een resonantiegolf naar je pijnappelklier zodat je als gebruiker in staat bent om lagen van existentie waar te nemen die wel bestaan maar niet bij 'de werkelijkheid' horen. Het verhaal eindigt in pure horror en toont aan dat we blij mogen zijn dat onze zintuigen niet alles op kunnen vangen. Tegelijkertijd zou het me niets verbazen als op het A Maze festival van 2030 een app te zien is waarmee je in een virtuele ruimte in contact komt met duidelijk zichtbaar wat er zoal aan donkere materie door de ruimte zweeft. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De resonator uit de horrorfilm From Beyond (1986) gebaseerd op Lovecrafts verhaal

Sciencefiction kan iets vertellen over wat we van onze hedendaagse apparaten wensen. Wat alle werken die ik tot nu toe besprak gemeen hebben, is dat hun makers terwijl ze het werk maakten zich ook nadrukkelijk bezighielden met de ontwikkeling van hun gereedschap. Tools en apps zijn verlengstukken van onszelf, maar het is gemakkelijk om dat te vergeten als je veel op je smartphone zit. Het ding is zo ontworpen en geprogrammeerd dat het vooral voelt als een pocket-winkel meer dan als een tool. Komende week ga ik langs bij een jonge kunstenaar die werkt aan een app die daar iets aan probeert te doen. 

Door Dirk Vis


Terug naar Enter the Writers