#6 Iets om vast te houden

 
Het belang van gewicht en volume wordt in de droom van steeds kleinere apparaatjes ernstig onderschat. Net als bij een geliefde wil je ook iets hebben om vast te houden. De klacht dat een mobiele telefoon het niet meer mogelijk maakt om na een frustrerend gesprek de hoorn op de haak te gooien, is niet alleen maar nostalgie. Met een apparaat dat zo belangrijk is in het dagelijkse verkeer, wil je ook kunnen vechten. 
Tegenwoordig word je gestraft met schuldgevoel als je een mobieltje woedend op tafel gooit: geschrokken kijk je meteen of het arme ding het nog doet. Afreageren op apparatuur kan niet meer fysiek. Wat rest is een machteloos schelden, zoals de Amerikaanse comedian Louis C.K. liet zien in zijn geweldige sketch over telefoongebruikers die tegen hun mobieltje of hun provider te keer gaan als het niet snel genoeg verbinding maakt. ‘Het signaal gaat via een satelliet in de ruimte!’, roept Louis C.K. alle gefrustreerde schelders toe, ‘Dus heb je even? Het is een wonder van technologie dat je in je handen hebt. Wat heb jíj eigenlijk in je leven gepresteerd?’
 
Deze week werd bekend gemaakt dat Amerikaanse wetenschappers een techniek hebben ontwikkeld om de menselijke arm als touchscreen te gebruiken bij het bedienen van een smartwatch. Dat is nodig, want de knopjes op het apparaat zijn zo klein, dat de gebruikers ze niet goed kunnen zien of hun vingers te dik zijn om ze te bespelen. 
Het is nieuws dat Louis C.K. tevreden zal stemmen. Razernij over moeizame communicatie met een medemens, of over een te trage internetverbinding, kan nu worden afgereageerd op de eigen ledematen. De techniek moet nog verbeterd, zo meldden de wetenschappers, want een zwetende huid levert nu problemen op bij het bespelen van de arm. Het roept het vermakelijke beeld op van ledematen die mishandeld zijn met indrukken van nagels, rode wrijfplekken en beurse herinneringen aan nijdig geknijp. Misschien niet eens zo’n onprettige bijvangst van de technologische vooruitgang. Je hebt tenminste weer iets om vast te houden, al is het dan maar je eigen lichaam.  
 
Door Marijn van der Jagt