#3 Cilinder_Trap

 
Zijn er gradaties in de mate van interactiviteit? Het lijkt erop. Aan de ene kant positioneer ik nu de werken waarbij de grenzen van de interactie duidelijk zijn aangegeven. De interactie is eenvoudigweg de manier om met het werk te communiceren. Aan de andere kant functioneren dan de installaties waarbij de mogelijkheden eindeloos en onvoorspelbaar (b)lijken. In beide gevallen echter, zou ik het werk pas interactief noemen, wanneer ik als individu (of als groep) iets unieks kan bereiken.
Een voorbeeld. 
Twee jaar geleden exposeerde ik de installatie Cilinder_Trap* in het MediaLab. De hoekige Cilinder en de rollende Trappen zijn bedoeld om op te staan. De technologie in en om de objecten geeft zowel visuele als auditieve feedback bij het zoeken naar balans. Dit leidt op een speelse manier naar een bewuste ervaring van het lichaam.
De interactie is ontworpen als een loop: de participant richt zich op het scherm (Cilinder) of op de medespeler (Trap), maar tegelijkertijd wordt – om niet te vallen - de focus steeds opnieuw naar het eigen bewegende lichaam teruggeleid. 
 
De interactiemogelijkheden zijn vooraf duidelijk uitgelegd. Al staande op de Cilinder word je uitgedaagd de abstracte figuren op het beeldscherm te laten dansen door middel van het bewegen van je lichaam. Op het moment dat zowel figuur als muziek verdwijnen, moet je je houding vasthouden. Wanneer het je lukt dan drie seconden stil te blijven staan en niet te vallen, gaat het programma door en begint de volgende scène. Op verschillende momenten tijdens het ‘spel’ wordt de participant gefilmd. Dit filmpje wordt aan het einde getoond.
 
De Trappen zijn gericht op het balanceren tussen verschillende vormen van samenwerking. Elke positie van de Trap roept een eigen noot, audio sample of muziekstuk op. Door met de Trap te bewegen, maak je dus verschillende muziekcomposities. De bedoeling is om identieke geluiden bij elkaar te ontdekken. Vervolgens moet de bewuste positie op beide Trappen tegelijkertijd worden vastgehouden. Wanneer het klopt, de geluiden zijn hetzelfde, valt het even stil. Na een aantal seconden laden er nieuw samples geladen en kun je verder spelen. 
 
Hoewel de interactiemogelijkheden duidelijk zijn bepaald, noem ik beide werken wel interactief. De houdingen die op de Trap moeten worden gevonden, ze liggen namelijk niet vast. De Kinect camera is zo geprogrammeerd dat niet zozeer de precieze beweging wordt gelezen, maar naar een optelsom van het gehele lichaam, ofwel naar de totale houding wordt gekeken. De trigger om naar de volgende scène te gaan, is dus voor elk lichaam anders. En ook het eindresultaat, de video, is steeds uniek. 
 
Voor de Trap geldt iets soortgelijks. De manier waarop wordt samengewerkt zal per duo verschillen en voor beiden een andere ervaring oproepen. De muziekcompositie die in de ruimte klinkt is ook niet te herhalen. Deze componeren de de participanten in het-hier-en-nu, op het moment zelf, en ze voeren het direct uit. 
 
*De installatie Cylinder_RollingStairs_Seesaw heb ik in samenwerking met het Creative Learning Lab van Waag Society ontwikkeld.
 
Door Marloeke van der Vlugt