Superhuman Nadenk Saloon - Dag 4

Doorgaan is akkoord

Op de vierde en laatste dag van de Superhuman Nadenk Saloon gaan de jonge denkers aan de slag in de MiniMediaAcademie. Er zijn daar drie workshops die je kan doen, wij richten ons er op twee: Hack Flappybird, waar je een eigen remake van het Flappybird spel kan maken en Tinkercad voor Minecraft, waar je gebouwen en voorwerpen kan maken die in een ‘fame-world’ van Minecraft worden geplaatst en die je thuis kan bekijken en spelen.

Met de stelling van schrijver en denker Douglas Rushkoff in gedachten: ‘Program or be programmed’, vraag ik de jonge denkers of ze zich bewust zijn van de taal van het programmeren en of zij het belangrijk vinden om die te beheersen. Er wordt meteen geroepen dat ze daar niet op kunnen antwoorden omdat ze die taal nog niet kennen; wij kunnen niet programmeren. Dat deel ik, na hun met gemak en snelheid in de MiniMediaAcademie bezig te hebben gezien, niet helemaal.

Ook het idee dat er op internet ‘met je meegekeken wordt’ herkennen ze niet. Ik vraag toch nog even door of het hen dan niet is opgevallen dat bijvoorbeeld bij Gmail er aan de rechterkant advertenties verschijnen die te maken hebben met begrippen waarzij over gemaild hebben? Ja! Dat kennen ze. En dan komen de verhalen: het zoeken naar een plaatje van Spiderman en dan een advertentie krijgen over het kopen van een Spidermanpak. Belachelijk. Of deze: een keer een site van een geluidsbox bekeken en nu de hele tijd als je spelletjes speelt daar een reclame van krijgen. En dan die cookies! Moet je die nou accepteren of niet? Soms wordt je dat gevraagd, maar heel vaak staat er, dat als je doorgaat, je akkoord bent. Kan je dan wel goed kiezen wat te doen? 

Heb je dan een vrije wil in de digitale wereld, wil ik weten? Nee, want je kan niet reageren op spam. Maar het zou wel moeten, want het is toch jouw computer. Het zou zo moeten zijn, dat je zelf weet wat je typt en welke informatie je wil hebben, zonder dat er hackers meekijken of dat je daar reclames over krijgt. Dat je helemaal zelf op je zelf kan zijn. Op internet. Dat je kan doen wat je wil, dat is vrijheid.

Is dat altijd zo? Ik roep het egoïstische oude dametje weer op, deze week verworden tot de personificatie van al het slechte. Stel dat ik doe wat ik wil, namelijk haar een klap geven, mag dat dan? Ai, nee, dat mag niet. Dus allemaal doen wat je wil, kan niet. Er zijn regels nodig, wordt er gezegd. Omdat er anders twee verschillende willen tegen elkaar in gaan. Er zijn wetten nodig om ieders vrijheid zo groot mogelijk te houden.

Dan valt het woord privacy. Dàt vinden ze pas belangrijk. Wat is dat dan, privacy? Privacy, wordt er gezegd, is wat mensen niet in 1 keer kunnen zien, horen of weten van jou. Alles wat je privé vindt en voor jezelf moet blijven. Maar wat nou, als iedereen daar anders over denkt? Wat ik normaal vind, vind jij misschien wel heel privé. Diegene waar het over gaat, die mag beslissen, wordt er gezegd.

Er komen in het gesprek ook rechten en plichten voorbij. Naar school gaan bijvoorbeeld, dat vinden de ouders een recht, maar zij een plicht. Waarom moet je dan naar school, wil ik weten. Om te leren. Waarom moet dat dan? Zodat je een goede baan krijgt. Moet dat? Ja, om geld te verdienen. Waarom? En dan wordt er zomaar op een vrijdagochtend een wereld bedacht waarin iedereen vrij is om te doen wat hij wil, geen geld nodig heeft en waar iedereen ook nog gelijk is. Als superhumans. Ze zijn nog niet helemaal tevreden, er knagen nog wat dingen, want wordt dat dan niet saai? Waar blijft al het geld en hoe komt er nieuw geld? Wat te doen met mensen die hier niet aan mee willen doen?

Kortom, nog genoeg om over na te denken, in de Superhuman Nadenk Saloon, thuis, of waar dan ook. Mooi nagedacht, superdenkers!

Lees hier het verslag van dag 3.

Geschreven door Mariëlle van Sauers